Mazurki op. 2 są świadectwem okresu poszukiwań własnego stylu, w którym wyraźnie słychać wpływ Chopinowskiego języka harmonicznego i rytmicznego, otwartego jednak na lokalne tradycje muzyczne. Stanowią przykład kontynuacji tradycji mazurka, podejmowanej przez kompozytorów doby pochopinowskiej. W tym szczególnym przypadku nurt salonowy łączy się w doskonały sposób z elementami stylu narodowego.
Walc op. 20 (wyd. C.A. Spina, Wiedeń 1869) to utwór znacznie późniejszy niż Mazurki op. 2, ukazujący w pełni dojrzały styl kompozytora.
Publikacja zawiera kompozycje przeznaczone dla wybitnych pianistów.