Ardath T.1

Czy miłość może przetrwać śmierć? Czy życie z poprzedniego wcielenia potrafi upomnieć się o swoje prawa w życiu obecnym? A może to, co nazywamy Duszą, jest tylko pięknym złudzeniem, którym oszukujemy się, by znieść świadomość własnej znikomości?

Theos Alwyn, młody angielski poeta, dawno przestał wierzyć w cokolwiek poza własnym talentem - a i ten talent zdaje się go teraz opuszczać. Uciekając przed śnieżycą na Przełęczy Dariel, trafia do samotnego klasztoru na Kaukazie, gdzie spotyka mnicha Heliobasa - niegdyś jasnowidza paryskich salonów, dziś pustelnika, którego spojrzenie i wielka moc zdają się pamiętać więcej niż jedno ludzkie życie. Zgorzkniały poeta żąda od niego jednego: chwili ucieczki od bólu istnienia. Heliobas ostrzega, że to, o co prosi, może okazać się czymś potężniejszym - i bardziej niebezpiecznym - niż zwykłe odurzenie.

Tej samej nocy Dusza Alwyna, wyzwolona z okowów ciała wbrew ostrzeżeniom mnicha, przemierza przestrzenie, o których jego rozum nigdy nie odważyłby się śnić. Budzi się odmieniony - z gotowym poematem u boku, choć nie pamięta, by go napisał, i z jednym imieniem na ustach: Edris. Istota, którą ujrzał - zbyt piękna, by należeć do tego świata - obiecała mu spotkanie w miejscu znanym jedynie z Księgi Ezdrasza: na Polu Ardath, w cieniu ruin Babilonu.

To jednak dopiero pierwszy krok na drodze, która okaże się znacznie dłuższa i dziwniejsza - jakby ścieżka wiodąca do Edris przechodziła nie tylko przez pustynię, ale i przez samą granicę między jednym życiem a drugim.