Berceuse, Op. 32 Władysława Żeleńskiego w wersji na skrzypce (altówkę) i fortepian to subtelna i pełna wdzięku miniatura, wywodząca się z warszawskiego okresu twórczości kompozytora. Utwór, inspirowany zarówno chopinowskim pierwowzorem, jak i wokalnym rodowodem gatunku, cechuje się śpiewną melodyką, delikatnym kołyszącym ruchem fortepianu oraz dialogiem pomiędzy instrumentami.
Narracja utworu rozwija się w miarowym metrum, z subtelną dynamiką, gdzie harmonia opiera się na delikatnych zmianach, unikając ostrych napięć. Centralna część wprowadza ożywienie, by przygotować powrót spokojnego, kantylenowego tematu, zdobionego figuracjami fortepianu. Ta wersja, przeznaczona na skrzypce lub altówkę, zachowuje wszystkie walory brzmieniowe i wyrazowe, stanowiąc piękny przykład kameralnej twórczości Żeleńskiego.