Kiedy całe życie uczą cię być bóstwem, najtrudniej nauczyć się być człowiekiem.
Był cudownym dzieckiem. Słyszał więcej, grał lepiej, szybko nauczył się, że zachwyt innych można pomylić z miłością. Potem przyszły wielkie sale, własne kompozycje, oklaski i nazwisko, które zaczęło znaczyć więcej niż człowiek. Im głośniej było wokół niego, tym trudniej znosił ciszę.
Poza sceną szukał tego samego napięcia, które znał z muzyki. W przypadkowych spotkaniach, pożądaniu, przekraczaniu kolejnych granic. Oddać ciało było łatwo. Znacznie trudniej pozwolić komuś zostać do rana. Czułość wymagała czegoś, czego nie dawały ani oklaski, ani seks – zgody na to, że ktoś zobaczy go bez roli, którą przez lata doprowadzał do perfekcji.
W końcu przestało wystarczać wszystko, co dotąd działało. Został sam ze sobą i z pytaniem, którego przez lata udawało mu się nie słyszeć: co zostaje z człowieka, kiedy odbierze mu się wszystko, dzięki czemu czuł się wyjątkowy?
„Bóstwo” opowiada o późnym dorastaniu człowieka, który potrafił zamienić własne życie w kompozycję, ale nie przewidział w niej miejsca na zwyczajność. O pożądaniu, samotności i bliskości, której nie da się wyćwiczyć jak utworu ani wymusić jak posłuszeństwa. I o ciszy, która nie zawsze oznacza koniec muzyki.