De la mort sans exagerer

Kiedy w 1996 r. Wręczano Nagrodę Nobla, nazwisko Wisławy Szymborskiej nie było co najmniej znane czytelnikom poezji, z wyjątkiem rodzinnej Polski. To nagłe rozpoznanie było zarówno zaskakujące, jak i uzasadnione. Zaskakujące, bo Szymborska zawsze zdecydowanie trzymał się z dala od jakiejkolwiek sceny publicznej czy medialnej, ale usprawiedliwiony, ponieważ jego dzieło wydawało się wyjątkowe, bez odpowiednika, odnosząc rzadki cud użycia pisma bez niejasności i formalnych afektów, a przywoływał i rozwijał najbardziej zawrotne wątki filozoficzne i metafizyczne. Inna godna uwagi cecha: brak ciężkości, często niezobowiązująca ironia, poczucie tragizmu przełożone na niemal żart, co doskonale oddaje tytuł tej antologii: Śmierci bez przesady. W Wisławie Szymborskiej panuje swego rodzaju szczęśliwe rozczarowanie czy szczęście bez złudzeń, które nie tylko odrzuca wielkie pytania, ale nie przestaje rzucać ich w samo serce codzienności. W tym wyróżnia się jako wielki niszczyciel odruchów myślowych, norm i nawyków. Ze stałą sztuką mrugnięcia, która tym samym ruchem głęboko uspokaja i niepokoi: