Dom z lodu

Są autorzy, do których wracam z ogromną przyjemnością i Marcel Moss zdecydowanie należy do tego grona. Mam słabość do jego książek, do sposobu, w jaki buduje napięcie, do mrocznej atmosfery i historii, które potrafią człowieka porządnie przeczołgać emocjonalnie. Za każdym razem myślę sobie, że już wiem, czego mogę się spodziewać, a potem dostaję kolejną opowieść, która udowadnia mi, że jednak nie wiem niczego. „Dom z lodu”, wydany przez Wydawnictwo Filia? No cóż, tutaj określenia „sztos” i „genialna” to zdecydowanie za mało!
Wyobraźcie sobie Wigilię. Za oknem śnieg, wokół świąteczna sceneria, a w jednym z domów dwoje dzieci czeka na powrót mamy. Anna wyszła kilka godzin wcześniej i obiecała, że niedługo wróci. Niestety, zamiast rodzinnego wieczoru pojawia się tragedia. Sąsiad znajduje zakrwawione ciało jej męża, a po samej Annie nie zostaje żaden ślad. Mijają trzydzieści lat. Jest rok 2026, a Wojciech Rogański wciąż nie potrafi pogodzić się z tajemniczym zniknięciem matki. Kiedy pojawiają się nowe informacje dotyczące tamtej nocy, postanawia wreszcie odkryć prawdę. Problem w tym, że im bliżej jest rozwiązania zagadki, tym bardziej zaczyna rozumieć, jak niewiele wie o ludziach, wśród których dorastał.
I powiem Wam, że już sam pomysł na tę historię robi wrażenie. Święta, które kojarzą się z ciepłem, bliskością i rodzinnym stołem, tutaj nabierają zupełnie innego znaczenia. Zamiast bezpieczeństwa mamy strach, zamiast miłości pojawia się cierpienie, a zamiast rodzinnych wspomnień są tajemnice, o których przez lata nikt nie chce mówić. Śnieg i odcięta od świata miejscowość tworzą klimat, w którym aż czuć niepokój. Tytułowy dom z lodu nie jest przecież tylko miejscem. To również obraz rodziny, w której zabrakło ciepła, zrozumienia i poczucia bezpieczeństwa. Mówi wam to coś? Zdecydowanie najmocniej porusza mnie właśnie to, że pod warstwą kryminalnej zagadki kryje się historia o ludziach, którzy od najmłodszych lat musieli mierzyć się z rzeczami, z jakimi żadne dziecko nie powinno mieć do czynienia. Przemoc domowa, alkoholizm, strach i trudne dzieciństwo zostawiają ślady, których nie da się po prostu wymazać wraz z upływem lat. Dorosłość nie zawsze oznacza uwolnienie się od przeszłości. Czasami człowiek przez całe życie nosi w sobie to, czego doświadczył jako dziecko. I właśnie ten wymiar tej opowieści sprawia, że trudno traktować ją wyłącznie jako kolejną historię o morderstwie i zaginięciu. Temat przemocy jest obecny i według mnie wciąż traktowany jako „nie moja sprawa”. Dopóki nie jest obecna w naszym domu, nie chcemy widzieć albo widzimy, ale wolimy nie odzywać się, bo to „pogorszy” tylko sytuację.
Autor ma tę umiejętność, którą naprawdę cenię. Potrafi stworzyć historię, w której nie chodzi tylko o to, kto zawinił, kto kłamie i co wydarzyło się przed laty. Zaczynamy zastanawiać się, ile można ukrywać, jak długo można żyć w kłamstwie i czy prawda zawsze przynosi ulgę. Bo przecież czasami to właśnie ona boli najbardziej. A kiedy do głosu dochodzą rodzinne sekrety, okazuje się, że ludzie, których znamy od zawsze, potrafią być dla nas największą zagadką. Cenię również to, że pod kryminalną zagadką kryją się nasze codzienne kłopoty, dramaty rodzin. Autor nie daje nam, czytelnikom, wygodnie usiąść i spokojnie obserwować rozwój sytuacji. Tutaj przeszłość nie zamierza grzecznie zostać za zamkniętymi drzwiami. Puka, przypomina o sobie i domaga się odpowiedzi. I wiecie, co jest w tym wszystkim najważniejsze? Że „Dom z lodu” zostawia po sobie coś więcej niż tylko satysfakcję z poznania zakończenia. Skłania do myślenia o dzieciństwie, rodzinie, przemocy, milczeniu i o tym, jak wcześniej wspomniałam łatwo czasami otoczenie potrafi nie zauważać dramatu rozgrywającego się tuż obok. Bo nie każdy dom jest bezpiecznym miejscem, a za drzwiami, za którymi z zewnątrz wszystko wygląda normalnie, może kryć się zupełnie inny świat.
Panie Marcelu, ja naprawdę uwielbiam Pana historie! ❤️ Za emocje, za mrok, za niepokój i za to, że każda kolejna książka jest dla mnie nowym spotkaniem z czymś, co potrafi mocno poruszyć. „Dom z lodu” tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że z Pana nazwiskiem na okładce mogę brać książkę w ciemno, i chyba właśnie tak wygląda czytelnicza słabość do autora. A Wam powiem tylko tyle: nie dajcie się zawieść świątecznej scenerii. Tutaj nie znajdziecie ciepła kominka, spokojnej Wigilii i rodzinnej sielanki. Znajdziecie tajemnice, które przez trzydzieści lat czekały na odkrycie, bolesną przeszłość i historię, która przypomina, że nie wszystkie rodzinne sekrety powinny pozostać sekretami. Jestem ciekawa, czy Wy też macie autorów, których nazwisko na okładce wystarczy, żeby bez zastanowienia sięgnąć po kolejną książkę?