Dwadzieścia etiud i preludiów T.1 na fortepian

Wydanie źródłowo-krytyczne.

W Polsce gatunek etiudy zapoczątkowała Maria Szymanowska, w 1819 roku publikując Vingt exercices et preludes. Wydane u Breitkopfa & Hartla jako wybór 12 etiud w 1825 roku doczekały się oceny Roberta Schumanna. []

Etiud Szymanowskiej nie należy zaliczać wyłącznie do typu etude-exercice, lecz także do drugiej grupy wyróżnionej przez Nathalie Froud. Sytuują się one mianowicie jako etudes de perfectionnement, związane są też niekiedy z kategorią etude de salon, a także, w pewnym sensie, z etude de concert. Być może Szymanowska stosowała praktykę preludiowania w czasie koncertów i wykonywała swoje etiudy, występując w salonie; możliwe także, iż stosowała je w dydaktyce.