Jeszcze sześć takich czerwców

„Dorastanie to moment, w którym zaczynamy rozumieć, że wybory mają swoją cenę.”

„Miłość nie zawsze oznacza zostanie. Czasem oznacza pozwolenie odejść.”
„Byliśmy dla siebie domem — nawet jeśli tylko na chwilę.”
„Najtrudniejsze uczucia to te, których nigdy nie wypowiedzieliśmy na głos.”

Caplan i Mina są jak ogień i woda , choć znają się od dziecka, a ich więź jest niesamowicie mocna.
Mimo to oboje chowają przed światem swoje traumy i rany - ona zmaga się z żalobą po śmierci taty , on własną wrażliwość skrywa pod maską luzu i tą pozą, która za wszelką cenę ma pokazać światu, że ten młody mężczyzna nie ma żadnych problemów.
Wydaje się, że tych dwoje jest siebie pewnych i nic nie jest w stanie rozbić tej przyjaźni.
Aż do momentu, gdy na scenę wkracza osoba trzecia- to sprawia, że niektóre decyzje wywracają codzienność Minnie i Caplana , a oni sami uświadamiają sobie, że czują więcej.
Kłopot w tym, że dorosłość czai się już za zakrętem.
I nic już nie będzie takie samo.
Czy bohaterowie odnajdą swoje szczęście?
Bo kiedy przyjaźń zaczyna pękać pod ciężarem niewypowiedzianych uczuć, nie da się już wrócić do tego, co było „bezpieczne”.
Caplan po raz pierwszy boi się, że jego lekkość nie wystarczy, by zatrzymać Minnie przy sobie. Że jeśli pozwoli sobie na szczerość, straci ją na zawsze. Mina z kolei musi zdecydować, czy ma prawo chcieć czegoś więcej, skoro wciąż nosi w sobie żal, który nie pozwala jej oddychać pełną piersią. Między nimi narasta napięcie — spojrzenia trwają za długo, gesty znaczą więcej, niż powinny, a milczenie boli bardziej niż kłótnia.
Pojawienie się kogoś trzeciego zmusza ich do konfrontacji z prawdą, przed którą oboje uciekali latami: nie da się budować przyszłości na niedopowiedzeniach. Każdy wybór ma swoją cenę — lojalność, strach, odwaga i miłość zaczynają ze sobą walczyć.
A dorosłość nie pyta, czy są gotowi. Przychodzi cicho, ale nieodwołalnie.
To opowieść o tym, że czasem największą stratą nie jest odejście, lecz niewypowiedziane „zostań”. O uczuciach, które rodzą się za wcześnie lub zbyt późno. I o tym, że nawet jeśli byliśmy dla siebie domem — nie każdy dom jest miejscem, w którym możemy zostać na zawsze.