Król serce

Są książki, które czyta się dla samej historii, a są też takie, które po przeczytaniu zostawiają w głowie sporo pytań. „Król serce” Lily King zdecydowanie zaliczam do tej drugiej grupy.
Jordan poznajemy jeszcze w czasach studenckich. To właśnie wtedy na jej drodze pojawiają się Sam i Yash. Dwóch przyjaciół, dwie różne osobowości i relacja, której naprawdę nie da się łatwo nazwać. Jest przyjaźń, fascynacja, zauroczenie, rozmowy, namiętność… i coraz więcej emocji, z którymi bohaterowie nie zawsze potrafią sobie poradzić.
I powiem Wam szczerze – chwilami miałam ochotę wejść do tej książki i powiedzieć Jordan: „Dziewczyno, zastanów się jeszcze raz, co Ty właściwie robisz!”
Ale jednocześnie właśnie to sprawiało, że nie potrafiłam przejść obok tej historii obojętnie. Jordan nie jest idealna. Popełnia błędy, czasem działa pod wpływem emocji, czasem sama nie wie, czego chce. I chyba dzięki temu wydawała mi się tak bardzo ludzka.
Sam i Yash również potrafili wzbudzić we mnie całą gamę emocji. Raz ich rozumiałam, innym razem kompletnie nie wiedziałam, co oni wyprawiają. Ich relacja z Jordan jest skomplikowana i momentami naprawdę trudno było mi przewidzieć, dokąd to wszystko zmierza.
Bardzo podobał mi się też motyw literatury. Rozmowy o książkach, wspólne spędzanie czasu i rozgrywki karciane tworzyły między bohaterami coś bardzo charakterystycznego. To nie była tylko historia o tym, kto z kim będzie. Dużo ważniejsze okazywało się to, co tych ludzi ze sobą łączy i dlaczego tak trudno jest im się od siebie odciąć.
A potem mamy przeskok w czasie.
Jordan jest już dorosłą kobietą, pisarką, ma rodzinę i zupełnie inne życie. I właśnie wtedy przeszłość zaczyna upominać się o swoje miejsce. To był dla mnie jeden z ciekawszych elementów tej książki, bo nagle możemy spojrzeć na te same wydarzenia z perspektywy osoby, która jest już starsza i ma za sobą wiele doświadczeń.
I chyba właśnie tutaj najbardziej poczułam, że czas naprawdę zmienia sposób, w jaki patrzymy na własne życie.
To, co jako młodzi ludzie wydaje nam się końcem świata, po kilku czy kilkunastu latach może wyglądać zupełnie inaczej. Ale są też takie rzeczy, których czas wcale nie zabiera. Niektóre uczucia, wspomnienia i pytania zostają z nami znacznie dłużej, niż byśmy chcieli.
Nie będę udawać, że przez całą książkę bezgranicznie kochałam wszystkich bohaterów. Były momenty, kiedy mnie irytowali. Były decyzje, których kompletnie nie rozumiałam. Były też takie chwile, kiedy chciałam potrząsnąć nimi wszystkimi i powiedzieć: „Ludzie, porozmawiajcie ze sobą!”
Ale chyba właśnie o to chodziło.
Bo „Król serce” nie pokazuje idealnej miłości. Pokazuje ludzi, którzy czasami sami nie wiedzą, czego chcą. Którzy podejmują złe decyzje, ranią innych, wracają do przeszłości i próbują zrozumieć siebie po latach.
I to mi się podobało.
To nie jest książka z zawrotną akcją i wielkimi zwrotami co kilka stron. Tutaj najważniejsi są ludzie, ich emocje i relacje. Dlatego myślę, że nie każdy się w niej odnajdzie. Jeśli ktoś szuka szybkiego romansu, może momentami poczuć znużenie. Jeśli jednak lubicie historie, które bardziej skupiają się na emocjach i psychice bohaterów, warto dać jej szansę.
Mnie najbardziej została w głowie myśl, że pierwsza miłość wcale nie musi być tą, o której zapominamy. Czasami może stać się częścią nas na zawsze, nawet jeśli życie potoczy się zupełnie inaczej.
„Król serce” to dla mnie historia o miłości, przyjaźni, dorastaniu, błędach i konsekwencjach wyborów. O tym, że czasem dopiero po latach jesteśmy w stanie zrozumieć, dlaczego kiedyś zrobiliśmy coś, czego dzisiaj już byśmy nie zrobili.
Czy mi się podobała? Tak. Czy momentami mnie denerwowała? Zdecydowanie. Czy bohaterowie kilka razy wystawili moją cierpliwość na próbę? Oj, tak!
Ale właśnie dlatego po skończeniu książki nadal o niej myślałam.
A Wy lubicie takie historie, w których przeszłość wraca po latach i komplikuje pozornie poukładane życie?