Mój Brodski

„Nikt nigdy nie będzie nas tak kochał, jak my kochamy siebie nawzajem. Zapamiętaj to na całe życie – nie dlatego, by żyć tym – (…) ale dlatego, by od czasu do czasu było czym oddychać, byś, wspominając mnie, widziała słońce i niebieskie niebo zimą.”

Josif Brodski do Zofii Kapuścińskiej (Ratajczak)

To opowieść o miłości niemożliwej. O wielkiej tęsknocie, której nie sposób zaspokoić. Uczucie przyszłego noblisty i studentki psychologii spadło jak grom z jasnego nieba i równie szybko zostało podzielone państwowymi granicami. Intymna relacja młodych Josifa Brodskiego i Zofii Ratajczak mogła zaistnieć na jedynej możliwej płaszczyźnie: w krążących między Leningradem a Warszawą listach.

Mój Brodski Zofii Ratajczak jest wieloformatową opowieścią o dramatycznych losach jednego z największych poetów XX w. oraz jego wielkim, niespełnionym oczarowaniu. Składa się na nią prowadzona przez dekady korespondencja i wspomnienia adresatki listów Osi. Pozwalają one na wniknięcie w świat duchowych poszukiwań, kryzysów, wreszcie dojrzewania artystycznej samoświadomości Brodskiego.
To historia o spotkaniu jednym na milion i braterstwie dusz silniejszym od śmierci.

„Nigdy nie powiedziałam »koniec«, więcej: cały czas mam poczucie ciągłości. Myślę, że Josif też nigdy niczego między nami nie zakończył”.