Mój sąsiad wróg. Tom 2

Druga odsłona cyklu „Mój sąsiad wróg” okazała się dla mnie historią jeszcze bardziej emocjonalną, bolesną i poruszającą niż poprzednia część. To opowieść, która momentami wręcz rozdziera serce i zmusza do zatrzymania się na chwilę, by przemyśleć, jak wygląda życie ludzi żyjących w cieniu konfliktu, nienawiści i ciągłego strachu.
Erzsebet i Hassan próbują na nowo odnaleźć spokój po wszystkich tragediach, których doświadczyli. Chcą stworzyć swoim dzieciom normalny dom i choć przez chwilę poczuć się zwyczajną rodziną. Jednak przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a kolejne wydarzenia pokazują, że los wciąż wystawia ich na próbę. Bardzo poruszył mnie fakt, jak wiele musieli poświęcić tylko dlatego, że pochodzą z dwóch różnych światów, które według innych nigdy nie powinny się połączyć.
Ogromne emocje wywołał we mnie również wątek Eli i jej poczucia winy wobec brata. Dziewczyna przez długi czas próbowała uciekać od prawdy i od wspomnień, ale podświadomie przeczuwała, że już nigdy go nie odnajdzie. Świadomość, że nie udało jej się spełnić obietnicy danej matce, była niezwykle bolesna. To jeden z tych fragmentów, które pokazują, jak wojna i nienawiść odbierają ludziom nie tylko bezpieczeństwo, ale również szansę na normalne relacje i spokojne życie.
Najbardziej złamał mnie jednak wątek Mazal. Choroba dziewczynki została przedstawiona w niezwykle przejmujący i realistyczny sposób. Czytając o jej walce z białaczką, miałam wrażenie, że razem z bohaterami przeżywam każdy strach, każdą nadzieję i każdą chwilę niepewności. Jeszcze bardziej porusza fakt, że to właśnie Mazal próbowała oswoić swoją mamę z myślą o śmierci. Te sceny były niezwykle trudne emocjonalnie i nie da się przejść obok nich obojętnie. Autorka doskonale pokazała rozpacz rodziców, bezsilność wobec choroby i ból po stracie dziecka — bólu, którego właściwie nie da się opisać słowami.
Bardzo ważnym elementem książki jest również tło polityczne i społeczny wymiar całej historii. Ta powieść pokazuje, że za każdym konfliktem stoją prawdziwi ludzie — dzieci, rodziny, zakochani, którzy chcą po prostu żyć spokojnie. Autorka nie skupia się wyłącznie na polityce, ale przede wszystkim na emocjach i codzienności osób, które przez lata muszą funkcjonować w świecie pełnym podziałów, uprzedzeń i wzajemnej nienawiści.
Szczególnie mocno wybrzmiewa tutaj kontrast pomiędzy Izraelem a Włochami. We Włoszech Hassan i Erzsebet mogli choć na chwilę poczuć się normalną rodziną, bez ciągłego oceniania i przypominania, że „nie pasują” do siebie według społeczeństwa. To smutne, że czasami człowiek musi wyjechać tak daleko od domu, by poczuć akceptację i bezpieczeństwo.
Książka skłoniła mnie również do refleksji nad tym, jak niewiele tak naprawdę wiemy o konflikcie na Bliskim Wschodzie. Media często pokazują liczby i polityczne spory, ale za tym wszystkim kryją się prawdziwe dramaty ludzi, którzy każdego dnia tracą swoich bliskich, domy i poczucie bezpieczeństwa. Ta historia bardzo mocno uświadamia, jak wielką cenę płacą niewinni cywile — zwłaszcza dzieci.
To powieść trudna, bolesna i momentami wręcz przytłaczająca emocjonalnie, ale jednocześnie niezwykle wartościowa i potrzebna. Pokazuje, że miłość potrafi istnieć nawet w świecie pełnym nienawiści, a człowieczeństwo nie powinno mieć narodowości ani religii. Historia Hassana i Erzsebet zostaje w sercu na długo po zakończeniu lektury i trudno się po niej otrząsnąć.
Kontynuacja losów Eli i Hassana to nie tylko opowieść o miłości ponad podziałami, ale przede wszystkim historia o rodzinie, stracie, nadziei i walce o normalność w świecie, który bardzo często tej normalności ludziom odmawia.