Mój wnuk nie słyszy..."". Doświadczenie głuchoty..

emat monografii podjęty przez Annę Piestrzyńską jest interesujący poznawczo i aplikacyjnie, istotny zarówno dla teorii pedagogiki ogólnej, pedagogiki specjalnej, pedagogiki rodziny, surdopedagogiki, andragogiki i socjologii. [...] Celem monografii jest zaprezentowanie rodzinnych relacji dziadków z niesłyszącymi wnukami. Autorka dąży do ukazania roli dziadków jako jednego z ważnych środowisk wychowawczych, wspierających, a czasem nawet zastępujących rodzinę biologiczną, znajdującą się w obliczu różnorodnych trudności wychowawczych. Badaczka przestawia wielowymiarowy obraz doświadczania głuchoty, który zatrzymuje uwagę na źródłach i uwarunkowaniach rozumienia prarodzicielstwa dziadków w kontekście głuchoty wnuków.

Praca ta przedstawia wyjątkową wartość poznawczą dla teoretyków wychowania, prowadząc ich przez kolejne piętra wiedzy pedagogicznej, a w sposób szczególny pedagogiki rodziny, surdopedagogiki i andragogiki. Niepodważalne jej walory łączą się z odniesieniami do realnych problemów wychowania dziecka niesłyszącego. W związku z tym monografia powinna być obowiązkową lekturą dla wrażliwych i ambitnych wychowawców, nauczycieli i rodziców. Jednym i drugim (teoretykom i praktykom) lektura ta przybliża kolejne tajniki zarówno rodziny, jak i dziecka niesłyszącego oraz wspólnotowości życia jako podstawowego wymiaru ludzkiej egzystencji.

Dr hab. Teresa Olearczyk, prof. UAFM

Książka podejmuje podwójnie ważny temat: znaczenie wsparcia psychospołecznego dla rodziców i rodziny w wychowaniu dziecka głuchego oraz rolę dziadków w udzielaniu tego wsparcia, w perspektywie ich osobistych doświadczeń związanych z budowaniem relacji z niesłyszącymi wnukami. Problem postrzegany jest i ujęty wielowymiarowo, i z pewnością zainteresuje zarówno specjalistów, nauczycieli i terapeutów z zakresu pedagogiki, pedagogiki specjalnej, psychologii, logopedii, wczesnego wspomagania rozwoju, jak też same osoby głuche i ich rodziny. Autorka zadała sobie trud dotarcia do rodzin niesłyszących dzieci, w szczególności ich słyszących dziadków, by odtworzyć z ich perspektywy kształtowanie się wspomnianych relacji, jak też poznać proces stawania się dziadkiem lub babcią w tej szczególnej sytuacji związanej z niepełnosprawnością dziecka.

Monografia zawiera wiele poruszających materiałów, może być znakomitą lekturą ułatwiającą zarówno dziadkom, jak i rodzicom proces adaptacji do niepełnosprawności dziecka. Wypowiedzi dziadków pokazują, jak mimo poważnych, a czasem i złożonych niepełnosprawności buduje się prawdziwa miłość do wnuka.

Dr hab. Dorota Podgórska-Jachnik, prof. UŁ