Piratki. Przygody trzech kobiet na wyspach Archipelagu San Juan de la Cruz

Akcja powieści fantastyczno-przygodowej Stefana Chwina/Maxa Larsa Piratki. Przygody trzech kobiet na wyspach Archipelagu San Juan de la Cruz opiera się na prostej fabule ratowania mężczyzn przez trzy kobiety. Fabuła łączy napięcie poszukiwania, pokonywania trudności z nadzieją (spełnioną) na dobre zakończenie. Tłem całej historii jest zwyczaj, który pojawiał się w większości kultur świata, a mianowicie składanie ofiar z ludzi, praktykowane po to, by poprawić los tych, którzy pozostają przy życiu. Ideę tę znajdziemy w wielu kulturach, a jej zasada jest prosta: należy zabijać jednych, by polepszyć los drugich. Tak było choćby w państwie Azteków, gdzie masowe ofiary z ludzi, składane na szczycie piramid, miały zapewnić przetrwanie i dobrobyt żywym.

W Piratkach ludzkość staje wobec śmiertelnego zagrożenia: epidemicznej choroby o światowym zasięgu. Odpowiedzią na to zagrożenie jest akcja państwa, które chce odnaleźć ludzi o szczególnej odporności immunologicznej, sprawiającej, że w sytuacji gdy chorują i umierają tysiące, zawsze jakaś grupka przeżyje i ocaleje, nawet jeśli nie jest poddana leczeniu. Jest to mniejszość biologicznie wyróżniona, która musi zostać bezwzględnie wykorzystana (złożona w ofierze) dla dobra innych, by mieli oni szansę na przeżycie.

U podłoża całej powieściowej fabuły tkwi paradoks znany już od czasów, gdy powstawała Biblia, która od początku głosiła zasadę: trzeba złożyć ofiarę z jednego (albo z jakiejś grupy mniejszościowej), by ocalić pozostałych.

Ratując z uwięzienia swoich mężczyzn bohaterki Piratek działają przeciwko tej zasadzie, bo kierują się miłością do poszczególnych osób, a nie miłością do zagrożonego gatunku.