Poezja szaletowa

Nie każda poezja rodzi się przy biurku. Czasem przychodzi w kolejce do lekarza, w tramwaju, nad pustą butelką, w pracy, której ma się dość, albo w miejscu, do którego każdy chodzi sam.

Poezja szaletowa to zbiór wierszy pisanych od spodu. Bez pudru, bez pozy, bez udawania, że człowiek składa się wyłącznie z duszy. Jest tu ciało, brud, śmiech, wstyd, samotność, polityka, miłość i cała reszta tego bałaganu, który zwykliśmy nazywać życiem.

Radosław Bicz, Nowohucki Wierszokleta, zagląda tam, gdzie poezja zazwyczaj spuszcza wzrok. Zapisuje myśli, które innym przychodzą do głowy, ale których nie wypada wypowiadać przy stole. To nie jest tomik do postawienia na półce. To książka, która żyje.