Śladem fal

Czas tak prędko leci, jak coś miłego się dzieje, a jak smutek, to stoi nieruchomy, pozwalając cierpieć.

„Ślady wojny nie znikają wraz z jej końcem – zapisują się w ludziach, jak fale w piasku.”

„Morze obiecuje wolność, ale najpierw wystawia na próbę tych, którzy chcą zacząć od nowa.”

Tadeusz Dusza wraz z trzema córkami - Elą , Ireną i Gabrysią zmuszony okolicznościami przenosi się z rodzinnej wsi do nadmorskiej Łeby.
Ma nadzieję, że w nowym miejscu przeszłość straci na znaczeniu, a oni zaczną życie od nowa.
Niestety okazuje się ,że czekają go wyzwania na które nie zawsze jest gotowy zmierzyć się z konsekwencjami swoich wyborów.
Sytuacja komplikuje się ponieważ młode kobiety towarzyszące ojcu pragną żyć po swojemu.
Elżbieta jest ambitną kobietą. Właśnie dostała się na studia medyczne i czeka ją wiele wyrzeczeń.
Jednocześnie dziewczyna pragnie spełnić swoje marzenia co wywołuje wiele dylematów.
Irena zaś jest postacią niezwykle emocjonalną i szybko znajduje mężczyznę, któremu oddała serce. Niestety choć początkowo wydaje się, że wszystko ułoży się po jej myśli relacja zaczyna się zmieniać- niekoniecznie w pożądany przez bohaterkę kierunku.
Trzecia z sióstr Gabrysia wcale nie chce się przeprowadzić i jest osobą niesamowicie intrygującą i nieszablonową.
Jej bunt nie jesr krzykiem, lecz ciszą.

Śladem fal to powieść o czasie, który nie leczy ran, lecz uczy z nimi żyć. O ludziach, którzy próbują zostawić przeszłość za sobą, choć ta nieustannie powraca – w gestach, decyzjach i niewypowiedzianych słowach. Hanna Cygler z wrażliwością pokazuje, że nowy początek rzadko bywa czystą kartą, a odbudowywanie życia po wojnie wymaga nie tylko siły, lecz także zgody na ból i kompromisy.
To historia rodziny rozdartej między obowiązkiem a pragnieniem wolności, między lojalnością a potrzebą bycia sobą. Każda z bohaterek idzie własną drogą, ale wszystkie niosą ten sam ciężar doświadczeń. Morze, choć obiecuje zmianę, nie przynosi ukojenia od razu – raczej uczy cierpliwości i pokory wobec losu.
Ta książka nie krzyczy emocjami. Ona je zostawia – jak ślady fal w piasku – ciche, lecz trwałe. I właśnie dlatego tak długo zostaje w pamięci