Stosy kości

„Niektóre sprawy nigdy się nie kończą. One tylko czekają, aż ktoś znowu otworzy drzwi.”
„Najgorsze potwory nie ukrywają się w ciemności. One potrafią żyć między ludźmi.”
„Przeszłość nie odpuszcza. Zwłaszcza wtedy, gdy została pogrzebana zbyt płytko.”
„W tej historii strach nie krzyczy — on szepcze.”

Starszy inspektor Jack Logan ma na swoim koncie wiele sukcesów i jeszcze więcej demonów, których wolałby nigdy więcej nie budzić.
Zatrzymanie Szeptacza - mężczyzny odpowiedzialnego za śmierć trzech małych chłopców- sprawiło, że doświadczony policjant został przydzielony do kolejnej sprawy - uprowadzenia siedmioletniego Connora Reida.
Chłopczyk zniknął po tym jak wraz z tatą wybrał się wraz z tatą na spacer do pobliskiego lasu.
Policja nie dysponuje jednak zbyt wieloma tropami, lecz każdy z nich wydaje się niepokojąco znajomy.
Czy ktoś naśladuje zabójcę sprzed lat? A może zamknięty w szpitalu psychiatrycznym Owen Petrie nie jest tym właściwym winnym zbrodni?
Kto jeszcze mógł znać szczegóły śledztwa sprzed lat?
I dlaczego uderzył akurat teraz?
Bardzo szybko polubiłam Jacka - bo choć jest on człowiekiem sarkastycznym , momentami działającym pod wpływem emocji, nieco szorstkim naprawdę zależy mu na tym by rozwikłać zagadkę i sprowadzić małego Connora do domu.
Również jego podwładni- Caitlyn, Tyler, Hama i Sinead budzą sympatię i trudno im nie kibicować.
Autorowi udało się zbudować duszny , deszczowy klimat ,a każdy strzęp informacji niesie ze sobą więcej pytań niż odpowiedzi.
Tej książki po prostu nie da się odłożyć.
A przeszłość Logana? Koniecznie chcę wiedzieć więcej.
Stosy kości to thriller, który nie próbuje szokować na siłę — zamiast tego powoli zaciska pętlę niepokoju wokół czytelnika. Im dalej w historię, tym bardziej czuć, że tutaj nic nie jest przypadkowe, a prawda może okazać się znacznie bardziej przerażająca niż samo zniknięcie chłopca.
Bardzo podobało mi się również to, że autor nie stworzył nieomylnego bohatera. Jack Logan jest zmęczony, poobijany przez życie i własne decyzje, a mimo to uparcie brnie naprzód. Dzięki temu wypada autentycznie — nie jak typowy „superglina”, lecz człowiek, który każdego dnia walczy zarówno z przestępcami, jak i własną głową.
Śledztwo prowadzone jest dynamicznie, ale jednocześnie J. D. Kirk zostawia czytelnikowi miejsce na własne podejrzenia i analizowanie kolejnych tropów. Gdy wydaje się, że wszystko zaczyna układać się w logiczną całość, autor bardzo szybko wyciąga grunt spod nóg. I właśnie za to tak polubiłam tę historię — za atmosferę ciągnej niepewności i napięcie, które nie opuszcza nawet na chwilę.
Ogromnym atutem powieści są też relacje między bohaterami — pełne uszczypliwości, sarkazmu i policyjnego humoru, który świetnie równoważy ciężki klimat całej historii. Dzięki temu nawet w najmroczniejszych momentach pojawia się przestrzeń na oddech, choć tylko na chwilę.
Emocje wręcz kipią pod powierzchnią.
I to jest najlepsze.
Zakończenie? Szokujące pozostawiające niedosyt.
Polecam gorąco 💙🖤