✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Jestem pewna, że i wy macie swoje ulubione książki, które potrafią skraść czas i wcale nie zamierzają go oddać! 📚🔥 Moja miłość do fantastyki zaczęła się między innymi od „Żniwiarza” Pauliny Hendel. Ta seria do dziś zajmuje szczególne miejsce w moim czytelniczym serduchu i jest dla mnie prawdziwym białym krukiem. Oczami wyobraźni widziałam Mateusza, Magdę i wszystkie te demony, które naprawdę nie miały z tą dwójką łatwego życia. Pamiętam tamten klimat, emocje i to uczucie, kiedy człowiek odkłada książkę, ale myślami nadal siedzi w jej świecie. Tym razem za sprawą serii „Szepty rodu Eld Veriani” i jej czwartego tomu, „Szeptu mocy”, wydanego przez Fabrykę Słów.
Poznaliście już Zoyę Eld Veriani, która nie jest dziewczyną, która będzie grzecznie siedzieć w kącie i czekać, aż ktoś zdecyduje o jej losie. Jej droga jest pełna trudnych wyborów, niepewności i odpowiedzialności, której czasami zwyczajnie jest za dużo, ale UWAGA! ZACZYNAJCIE OD PIERWSZEGO TOMU! „Szept ognia”, potem „Szept wiatru”, „Szept gór” i dopiero „Szept mocy”. Tutaj naprawdę warto poznać całą drogę Zoyi, bo jej historia, relacje i przemiany mają znaczenie. Więc nie znasz początku, to zapraszam do siebie po nadrobieniu, żebyście nie zepsuli sobie przyjemności odkrywania tej części. Po upadku Zapory zyskała rodzinę, miłość i zupełnie nową pozycję. Jest potężną vitrą, przedstawicielką legendarnego rodu i opiekunką skalnych ludzi. Brzmi imponująco? Oczywiście! Tylko że za tym wszystkim idą obowiązki, a te nie pytają, czy akurat ma się ochotę na chwilę świętego spokoju. To dopiero lekki kapuśniaczek przed sztormem najgorszego sortu :p.
Dla mnie Zoya jest jak ja, ty, każda z nas, bo np. ma swoje słabości, musi uczyć się nowych rzeczy, a świat wcale nie zamierza jej ułatwiać życia. Chciałoby się powiedzieć: dziewczyno, usiądź, odpocznij, napij się czegoś i przez pięć minut nie ratuj świata, ale przecież wtedy nie byłoby tej całej zabawy! To coś jak każdy dzień, w którym stawiamy czoła przeciwnościom losu, a on i tak wbija nam nóż w plecy z miną „I co? Poddajesz się?”
W tej części ważną rolę odgrywa również młody Ov, który razem z Zoyą trafia w sam środek naprawdę nieciekawej sytuacji. Wyobraźcie sobie, że próbujecie wreszcie poukładać sobie życie, a tu nagle potężne tąpnięcie zamyka wam drogę powrotną i grzebie was w starożytnych, zapomnianych kopalniach. Żadnego wygodnego wyjścia, żadnego szybkiego telefonu po pomoc, tylko ciemność, nieznane korytarze i świadomość, że coś może czaić się tam, gdzie nie dociera światło. No powiedzcie sami, czy to brzmi jak wymarzona wycieczka? Ja chyba jednak wybrałabym spacer po lesie, a teraz najlepsze. Te kopalnie nie są zwyczajnym miejscem, w którym wystarczy znaleźć odpowiednią drogę i wrócić do domu. Ich wnętrze skrywa tajemnice, a Zoya musi zmierzyć się z siłami, których istnienia nawet nie podejrzewała. Do tego dochodzi sytuacja polityczna w Obsydii. Na południowej granicy gromadzą się wojska tajemniczych Arajekan, a bezwzględny Dragan nadal rzuca cień na przyszłość krainy. Czyli mamy dziewczynę uwięzioną pod ziemią, niebezpieczeństwo nadciągające z zewnątrz i świat, który zdecydowanie nie zamierza dać jej odpocząć. Brzmi jak przepis na kolejną nieprzespaną noc! Nie sposób pominąć samego świata stworzonego przez autorkę. Obsydia to nie tylko piękne nazwy, magiczne zdolności i fantastyczne stworzenia. To również polityka, walka o władzę, rodzinne tajemnice, różne interesy i ludzie, którzy nie zawsze pokazują prawdziwe oblicze.
Ogromnym plusem według mnie jest również to, że historia Zoyi nie sprowadza się wyłącznie do walki i kolejnych magicznych pojedynków. Jest tutaj miejsce na relacje, miłość, przyjaźń, lojalność, rodzinę, ale też na strach i konsekwencje podejmowanych decyzji. To już czwarty tom, a świat nadal ma czym zaskakiwać. Autorka od pierwszego tomu nie pozwala nam osiąść wygodnie w fotelu i pomyśleć, że wszystko już wiemy. Wręcz przeciwnie, otwiera kolejne drzwi, pokazuje nowe tajemnice i mi zdecydowanie na 100% udowodniła, że nawet po wielkich wydarzeniach mogą nadejść jeszcze większe kłopoty. Nudy? NIGDY W ŻYCIU!!!
Autorka ma w sobie coś, co bardzo cenię jako czytelniczka. Potrafi stworzyć świat, do którego chce się wejść, bohaterów, których nie traktuje się jak przypadkowych postaci z papieru i przygodę, która zostaje w głowie jeszcze długo po zamknięciu książki. Dla mnie polska fantastyka na światowym poziomie i zawsze będę tak myśleć. Uwielbiam, kiedy autor potrafi przypomnieć mi, dlaczego zakochałam się w fantastyce. Najpierw Mateusz i Magda, teraz Zoya i jej świat. I choć demony z „Żniwiarza” mają u mnie miejsce szczególne, to Obsydia zdecydowanie rozgościła się na moich czytelniczych półkach. Pani Paulino, bardzo proszę, nie zwalniaj! Już jestem gotowa na kolejne szepty, tajemnice i kłopoty, w które wpakujesz swoich bohaterów, tylko ten finał mnie przeraża!