Uśpienie

„Nie każdy sen przynosi ulgę.”
„Uśpienie nie zawsze oznacza spokój.”
„Najtrudniej obudzić to, co zostało wypa
„Największy niepokój nie rodzi się tu z tego, co widoczne, lecz z tego, co bohaterowie próbują w sobie uśpić.”

Natasza Zamel odkąd tylko sięgała pamięcią była inna - w jej duszy mieszkał dziwny mrok aktywujący się w obecności innych osób- dziewczyna już jako nastolatka snuła bowiem fantazje o tym jakby to było.. odebrać komuś życie.
Początkowo sądziła, że wszystkich nachodzą podobne myśli, lecz przekonała się, że to nieprawda.
Będąc już dorosłą kobietą Natasza świadomie stroniła odizolowała się od otoczenia i skupiła na swojej pracy zawodowej- od kilku lat była bowiem opiekunką w schronisku dla zwierząt.
Czworonogi przynosiły jej tak potrzebne ukojenie i wyciszaly mroczne myśli.
W pracy również poznała swoją najlepszą i jedyną przyjaciółkę - Emilię, choć ta z oczywistych względów nie znała myśli Nataszy.
Jedynymi stałymi punktami w życiu bohaterki są codzienne obowiązki i opieka nad chorą na Alzheimera babcią ze strony ojca.
I to właśnie w domu Mirandy w ręce panny Zamel trafia dziennik jej dziadka , Anatola- jego treść jest zbyt szokująca by przyjąć ją do wiadomości.
Gdy Emilka zostaje zamordowana Natasza staje przed pytaniem Czy to ja zabiłam?

Nie miałam wcześniej okazji czytać książek Pani Joanny Szpak , lecz Uśpienie szybko mnie wciągnęło.
Autorka stworzyła historię dość złożoną psychologicznie , z wątkiem rodzinnych tajemnic i nieoczywistym zakończeniem.
Czytało się szybko i z przyjemnością, choć trudno mi było polubić narratorkę, ale mam wrażenie, że właśnie o to chodziło. Natasza nie jest postacią, z którą łatwo się utożsamić – jest niepokojąca, chłodna, momentami wręcz odpychająca. Jej myśli budzą dyskomfort, a decyzje nie zawsze dają się usprawiedliwić. Jednocześnie to bohaterka konsekwentnie poprowadzona, wiarygodna w swojej mroczności i wewnętrznym rozdarciu.
Najmocniejszą stroną Uśpienia jest klimat – gęsty, duszny, podszyty napięciem. Autorka umiejętnie igra z psychiką czytelnika, stopniowo podważając to, co wydaje się oczywiste. Granica między winą a niewinnością, rzeczywistością a wyparciem, staje się coraz bardziej rozmyta. Wątek rodzinnych sekretów oraz dziennik dziadka nadają historii dodatkowej głębi i sprawiają, że opowieść nie ogranicza się wyłącznie do thrillera psychologicznego, lecz zahacza również o dramat i studium dziedziczonego zła.
Zakończenie — nieoczywiste i pozostawiające przestrzeń do interpretacji — długo nie daje o sobie zapomnieć. To jedna z tych książek, po których trudno od razu sięgnąć po kolejną, bo myśli wciąż krążą wokół bohaterów i zadanych pytań.