Zaklęte w kamieniu T.2 Krzyk kamienia

„Był słodki od miłości, gorzki od rozstania i słony od łez.”


„Patrzyłam na niego ze wzruszeniem, czując ciężar tej chwili jak kamień na sercu. Jak rozróżnić granicę pomiędzy życiem a śmiercią? Jak dostrzec linię, której nie wolno mi przekroczyć?”

Pierwsze miesiące II wojny światowej nie są łatwym czasem dla nikogo.
Niemieccy okupanci zaczynają siać terror , lecz ich celem jest boczna obserwacja Kornelii , bowiem o ukrytych magicznych talentach dziewczyny i łączącej się z nimi przepowiedni.
Tymczasem Nela za wszelką cenę chce nieść pomoc innym i aktywnie działa w konspiracji nie bacząc na skutki jakie ta decyzja może ze sobą przynieść.
Pod okiem znających całą prawdę Cyganek Ziry Arayi młoda arystokratka odkrywa swoje dziedzictwo i uczy się z niego korzystać.
Jej odwaga i empatia są nie do przecenienia.
Po raz pierwszy spotkałam się z powieścią łączącą historie wojenne oraz elementy mitologii i magii i dosłownie przepadłam w tej historii.
Pani Beata pisze pięknie, zajmująco , czarując przy tym słowem.
Autorka nie daje czytelnikowi prostych odpowiedzi ani bezpiecznych rozwiązań. Każdy wybór Kornelii ma swoją cenę, a magia — zamiast być wybawieniem — staje się kolejnym ciężarem, z którym bohaterka musi nauczyć się żyć. Szczególnie poruszające jest to, jak Beata Piotrowska pokazuje kruchość granicy między dobrem a złem, między ratowaniem innych a zatraceniem samej siebie.
Motyw kamienia — obecny nie tylko w tytule — wybrzmiewa symbolicznie przez całą powieść. Jest świadkiem, nośnikiem pamięci, ale też ciężarem, który przygniata serce i sumienie. Krzyk kamienia to krzyk przeszłości, ofiar i wyborów, od których nie da się uciec. Nawet wtedy, gdy zapada cisza.
Ogromnym atutem książki są także relacje międzyludzkie — pełne niedopowiedzeń, tęsknoty i emocji tłumionych przez realia wojny. Miłość nie jest tu ukojeniem, lecz dodatkowym ryzykiem. Jest słodka, gorzka i słona jednocześnie — dokładnie taka, jak w przytoczonych cytatach.
Zakończenie pozostawia czytelnika z uczuciem niepokoju i refleksji. Nie przynosi ulgi, ale daje coś cenniejszego — prawdę o cenie odwagi i odpowiedzialności. To historia, która zostaje pod skórą, zmusza do zatrzymania się i wsłuchania w to, co niewypowiedziane.
„Krzyk kamienia” Beaty Piotrowskiej to powieść mądra, poruszająca i nieoczywista.